Wednesday, June 3, 2015

"Learning to fly!" ή "Κοίτα μαμά και χωρίς ράγες!"

"Αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές" που λέει και το λαϊκό άσμα, καθώς ετοιμάζομαι να σφάξω το -μια χαρά μεταξύ μας- φέρινγκ μου. Έτσι και το ρημάξω θα πετάξω πολλές ώρες και υλικά. Μετά μου έρχεται η σκηνή από το "Όλα είναι δρόμος" και το  "γκρέμισ' το Ηλία!" και ...αποφασίζω να το σφάξω. Επόμενο δίλημμα: Νηστεία, προσευχή, γιόγκα, τάι τσι, εξομολόγηση και αποχή από το σεξ και το ποτό για καθαρό μυαλό και σταθερό χέρι; ή μια παγωμένη μπύρα και το ραδιοφωνάκι να σιγογρατζουνάει στο βάθος; Το βου και πάμε. 

Με προσοχή και όσο πιο σταθερό χέρι γίνεται, το τροχαδάκι ανοίγει δύο σχισμές για να περάσουν από αυτές οι βραχίονες πίσω από το φέρινγκ. Τρίψιμο, φινίρισμα, στοκάρισμα και βάψιμο για να "σφραγίσει" η τομή στο υλικό -η υγρασία είναι το μεγαλύτερο βάσανο των συνθετικών υλικών- και ιδού.  




Επόμενη φάση η κατασκευή των επιφανειών που θα κάνουν την δουλειά που μέχρι τώρα έκαναν οι αλουμινένιες ράγες μπροστά από το φέρινγκ. Μιας και δεν υπάρχει έτοιμο εξάρτημα-δρομέας, "σκαλίζω" δύο σε επιφάνεια από χοντρό πλαστικό, εκατοστό το εκατοστό.




Αρκετές ώρες μετά, το πάτωμα έχει γεμίσει πλαστικά κομμάτια για πέταμα και αποτυχημένες ιδέες που στοίχισαν κάμποσες ώρες. Όταν καταλήγω στα σωστά χρειάζομαι ...διάλειμμα για βίδες. Με οτι βίδες μπορώ να βρω προσωρινά στα γνωστά πολυκαταστήματα και στα μικρά της γειτονιάς, επιστρέφω και αρχίζει το βίδωμα.



 Λίγο αργότερα έχει πέσει το πρώτο μοντάρισμα και ξεμοντάρισμα. Τα εξαρτήματα ξύνονται και βάφονται μαύρα για να δούμε και πως δείχνουν.  Η όλη κατασκευή στήνεται, βιδώνεται και τεστάρεται στον πάγκο τουλάχιστον, όπου δουλεύει, οπότε πάμε για εγκατάσταση στη μηχανή. 



Αλλά πρώτα και μια που λύνω και ξαναδένω τα εξαρτήματα, είναι ευκαιρία να δοκιμάσω και κάτι ακόμα. Αυξάνοντας την ροή του αέρα ανάμεσα στις δύο επιφάνειες λογικά θα έχει ακόμα καλύτερη αεροδυναμική και ακόμα πιο ομαλή ροή εκεί ακριβώς που η κάλυψη από τον αέρα τελειώνει. 



Τα περισσότερα φέρινγκ αυτού του είδους έχουν μια τομή σαν παραθυράκι, οπότε το τροχαδάκι αρχίζει πάλι να σφυρίζει -τώρα που ξεθαρέψαμε...- αλλά αυτή τη φορά πάνω στο διάφανο πλεξιγκλάς. Λίγο αργότερα...




Το βιδώνω στη μοτοσικλέτα και ξεκινάνε οι πρώτες δοκιμές. Δουλεύει και αεροδυναμικά όπως πριν και λίγο καλύτερα ειδικά στα πολλά. Ο μηχανισμός ανεβοκατεβαίνει εύκολα. Κοιτώντας το από το πλάι, μου έρχεται μια ακόμα υποψία. Μετράω τις γωνίες των πλαινών φέρινγκ της μοτοσικλέτας και βεβαιώνομαι, ότι θα είναι πιο ανοικτές, άρα πιο στιβαρές, αν στο σημείο που δένει το μπαράκι στα πλαϊνά στηρίγματα γυρίζει προς τα μπροστά. Φτιάχνω ένα τέτοιο μπαράκι και το σύνολο είναι ακόμα πιο σταθερό.

Τελευταία λεπτομέρεια: τα παξιμάδια που σφίγγουν τα μπράτσα που στηρίζουν την ζελατίνα στους δρομείς και πρέπει να δουλεύουν με το χέρι αν και φτηνά και πρακτικά, (τύπου "πεταλούδα") είναι άθλια στο μάτι. Κατεβαίνω στο κέντρο και μετά από αρκετό ψάξιμο καταλήγω στα πολύ ακριβότερα, αλλά ωραιότερα, ακτινωτά, από μαύρο βακελίτη με μεταλλικό σπείρωμα.  



Ο επίλογος απαιτεί λύσιμο όλης της κατασκευής, φινίρισμα, βάψιμο και  αντικατάσταση όλων των παξιμαδιών ασφαλείας με καινούργια πριν το τελικό μοντάρισμα. Αναμνηστική φωτό...




Στο μεταξύ άλλο ένα F 650 GS έχει προστεθεί στην παρέα και χρειάζεται φέρινγκ. Συνολικό ύψος 47 εκατοστά σε πλήρη έκταση. Μίνιμουμ ύψος 35 εκατοστά σε πλήρη σύμπτυξη. Ακόμα μεγαλύτερο άνοιγμα στη ζελατίνα για απόσβεση υποπίεσης. 



Και ένα ταξιδάκι μέχρι τον Κίσαβο για δοκιμή. 







Saturday, March 7, 2015

Ώπα! Τι Finale;

“It Aint  Over Till It’s Over Baby”. OΚ το όλο κόλπο δουλεύει άψογα, εδώ και μήνες. Αλλά κάτι με τρώει. Κάποια στιγμή το βλέπω παρκαρισμένο πάλι δίπλα στο Ντεζιέρτο και κάτι δε μου κάθεται καλά. Ναι μεν έχω καλύτερα υλικά. Καλύτερη -κατά τους δοκιμαστές μου τουλάχιστον- αεροδυναμική. Μικρότερο βάρος. Αλλά κάτι δεν μου πάει…

Μήπως είναι που πρέπει να κατέβω από τη μηχανή για να κατεβάσω τη ζελατίνα; Μπα… Το χρώμα; Τσου... Το σχήμα; Ούτε… Χμμ… Αφού το παιδεύω καταλήγω ότι τελικά είναι το απλούστατο. Με το μηχανισμό στήριξης της ζελατίνας να φαίνεται απέξω και μπροστά, το όλο  κόλπο φαίνεται «ιδιοκατασκευή» και «ερασιτεχνικό». Η «πρόσοψη» του το αδικεί και δεν θα δείχνει ποτέ τόσο «κακό» όσο το ακριβό και επώνυμο αντίστοιχο, αν δεν "καθαρίσει" οπτικά από μπροστά.



Σας έχει λάχει με το που θα σκεφτείτε κάτι να νιώσετε πως έχετε ήδη μπλέξει πριν καλά καλά τελειώσει η σκέψη σας; Ε, ιδού. Από την ώρα που μου κατέβηκε η ιδέα ήξερα πως έπρεπε να λυθούν τα πάντα ως την τελευταία βίδα και να ξαναπέσουν στον πάγκο. Στόχος να μεταφερθεί όλος ο μηχανισμός στήριξης της ζελατίνας πίσω από το μαύρο φέρινγκ αλλά… αυτό σήμαινε ότι στο φέρινγκ έπρεπε να πέσει λεπίδι. Δύο παράλληλες σχισμές θα έπρεπε να ανοιχτούν και να περνάνε βραχίονες που θα στήριζαν την ζελατίνα. Θα επιβιώσει το φέρινγκ από την εγχείρηση; Τα δάχτυλα; To be continued...

Sunday, June 15, 2014

Finale!

Τελικά ο καιρός επιτέλους άνοιξε και το Ikarus μπήκε σε συνεχείς δοκιμές. Σε αυτές πήγε και ήρθε σε δρόμους με έντονο άνεμο, όπως η Αθηνών Κορίνθου, διάσχισε εκτός δρόμου διαδρομές και ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Επέδειξε εκτός από τα γνωστά του ήδη αεροδυναμικά του χαρακτηριστικά και αντοχή στις καταπονήσεις, τους αέρηδες, τις υψηλές ταχύτητες και τους άπειρους κραδασμούς...


...σε Ελληνικό έδαφος...


...αλλά και σε Βαλκανικές περιπέτειες...


...στη Βουλγαρία...



...με 200 χιλιόμετρα την ώρα...





...χωρίς καν κραδασμούς...




...αποδεκατίζοντας έντομα εντός και εκτός συνόρων.

Wednesday, April 9, 2014

ΙΚΑRUS: THE ULTIMATE TEST

Παίρνουμε έναν αναβάτη που έχει δοκιμάσει το IKARUS και του αρέσει, αλλά δεν του "φτάνει: γιατί έχει ύψος πολύ πάνω από το μέσο όρο. Για την ακρίβεια ο ιδιοκτήτης του επιθετικού ομολογουμένως BMW F 800 GS LAVA ORANGE έχει ύψος 195 εκατοστά. Φέρινγκ της αγοράς δεν έχει βρει να τον καλύπτει πλήρως. Το ΙΚΑRUS του άρεσε, αλλά ήθελε λίιιιιιγο ακόμα. Αυτό το IKARUS θα έπρεπε να γίνει "custom made" με "ειδικές" προδιαγραφές. 


Καταρχήν κατασκευάστηκε μια ζελατίνα από plexiglass που μορφοποιήθηκε από μεγαλύτερο κομμάτι και κόπηκε σε ψηλότερο σχήμα. Μακρύτεροι ήταν και οι αποστάτες που παρεμβάλλονται ανάμεσα σε αυτή και τις ράγες, για λόγους τόσο αισθητικούς όσο και σταθερότητας. 




Στην χαμηλότερη θέση της βέβαια η ζελατίνα και το συνολικό ύψος του φέρινγκ είναι ψηλότερο, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει πρόβλημα αφού ο αναβάτης είναι πολύ ψηλότερος και δεν "βρίσκει" επάνω της.


Ήθελε ακόμα μπαράκι στήριξης που να μην απαιτεί  να λύσεις όλο το εμπρός πλαστικό κοστούμι για να το βιδώσεις στην μοτοσικλέτα. Εύκολο (;) σχετικό αυτό... Ακολουθώντας άλλες καμπύλες και σχήμα, φτιάχτηκε ένα που να δένει στο ίδιο σημείο με το μπαράκι της BMW για τις Touring ζελατίνες. Σε γωνία τέτοια που να είναι το δυνατόν διακριτικότερο και  -αν και εμένα εξακολουθεί να μου αρέσει η α λα race tower εκδοχή στην δική μου μοτό- να φαίνεται μόνο πίσω από το φέρινγκ, ούτε καν από το πλάι της μοτοσικλέτας.  Το δέσιμο του πια γίνεται με ειδικές  βάσεις εμπορίου από ανοξείδωτο μέταλλο επενδεδυμένο με ελαστικό υλικό. Βοηθάει και στην απόσβεση των κραδασμών, ειδικά σε περίπτωση που υπάρχει επάνω στο μπαράκι GPS.


Επίσης το  Lava Orange επέμενε -λες και δεν ήταν αρκετά δύσκολη περίπτωση- να βαφτούν οι αλουμινένιες μπάρες στήριξης της ζελατίνας -εμπρός- μαύρες. Δύσκολο. Για την ακρίβεια μετά από πολλές δοκιμές τα καταφέραμε, αλλά η βαφή σε αλουμίνιο, δεν αντέχει ιδιαίτερα στις κακουχίες. Μπορούν παρόλα αυτά να ξαναβαφτούν σχετικά εύκολα, αν ξεβάψουν. Όπως άλλωστε όλη η κατασκευή. Α, και στην επαναβαφή -μετά τις πρώτες δοκιμές και μετά το τελευταίο φινίρισμα του φέρινγκ/βάσης- πετύχαμε μια ματ απόχρωση, ίδια με τα μαύρα ματ εξαρτήματα της μοτοσικλέτας (προέκταση εμπρός φτερού, χούφτες, αεραγωγοί). 



TESTING-TESTING: Δοκιμή Τέταρτη και Τελευταία.

Αναβάτης ύψους 1,95
Κράνος HJC HQ1-LORDSHIP CARBON
Aέρας Μέτριος (4 Μποφόρ ΒΔ κατά meteo.gr)
Ζελατίνα (extra ύψους) τέρμα επάνω
Συνολικό ανώτατο ύψος φέρινγκ 50+ εκατοστά
Πεδίο δοκιμής Εθνική Οδός Αθηνών Λαμίας 

Συμπέρασμα οδηγού: Ροή αέρα πάνω από το κράνος. Πλήρης κάλυψη από αέρα στο σώμα. Ανοικτή ζελατίνα κράνους μέχρι και τα 180 χλμ/ώρα. Ελάχιστη ροή αέρα κάτω από τα μανίκια. Μηδενική αίσθηση κραδασμών, θορύβων. Ταλαντώσεις ανεπαίσθητες, μόνο με πλευρικό ρεύμα αέρα. Ο οδηγός σχολίασε ότι μπορεί για πρώτη φορά να ακούει τον ήχο του κινητήρα καθαρά, αφού δεν τον καλύπτει πια ο θόρυβος του αέρα.



Συμπέρασμα κατασκευαστή: Το Ikarus στην βασική του μορφή μπορεί να ταξιδεύει οδηγούς με ύψος μέχρι το 180κάμποσο, άνετα, αθόρυβα και απροβλημάτιστα. Με ανοιχτή ζελατίνα κράνους μέχρι τα 130+ και με πλήρη αεροδυναμική κάλυψη μέχρι σχεδόν την τελική ταχύτητα της μοτοσικλέτας. Στην χαμηλότερη θέση της, απρόσκοπτα σε εκτός δρόμου πορεία. Προσφέρει επίσης καλύτερη αεροδυναμική, από πολλές άλλες, βελτιώνοντας την συμπεριφορά της μοτοσικλέτας. Επιπλέον προσφέρει καλύτερη χρηστικά θέση για το gps, ώστε και να φαίνεται η οθόνη του χωρίς να κατεβάζεις το βλέμμα από το δρόμο και χωρίς να κινδυνεύει και η ίδια η συσκευή.


         ΟΚ. Η κατασκευή του δεν είναι εύκολη. Απαιτεί ταυτόχρονα την δυνατότητα μορφοποίησης τόσο εποξικού με fiberglass, όσο και έτοιμου φύλου plexiglass, μαζί με το κουρμπάρισμα σωλήνων αλουμινίου. 
          Παρόλα αυτά ούτε το κόστος των υλικών, ούτε τα απαιτούμενα εργαλεία είναι αποτρεπτικά αν υπάρχουν διαθέσιμες οι απαραίτητες ...εργατώρες.
          Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο από μεγάλες εταιρείες της αγοράς, που προτιμούν λύσεις μαζικής παραγωγής όπως ενιαίο plexiglass (Wunderlich, Givi, κλπ) ή μεταλλικές κατασκευές με πλαστική επένδυση όπως τo Desierto της Touratech. 
           Aλλά από μικρές εταιρείες όπως η Britannia Composites που επενδύουν σε εξειδίκευση και εργατώρες και έχουν ίσως μικρότερο κέρδος. Βασικός παράγοντας είναι η επιλογή υλικού. Έτσι η τελευταία εταιρεία δεν καθορίζει αν χρησιμοποιεί στο εμπρός κομμάτι της (το πίσω είναι πλαστικό abs σαν τα φτηνά τμήματα των αυτοκινήτων κλπ) εποξικό ή φθηνότερο και υποδεέστερο πολυεστερικό. 


       Χωρίς το ακριβό αλλά ανώτερο σαν υλικό εποξικό πλαστικό να προσφέρει μια στέρεη και ανθεκτική βάση η όλη κατασκευή θα είχε αμφίβολη αν όχι επισφαλή αντοχή και σίγουρα χειρότερη εμφάνιση. Ναι μεν είναι ακριβό υλικό αλλά και πάλι το συνολικό κόστος δεν φτάνει αυτό ενός Ντεζιέρτο ή ενός Μιράζ 2. Με το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κόστους να είναι προσωπική εργασία του καθενός.  

Wednesday, March 26, 2014

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ FAIRING ΓΙΑ F800/650 GS

Ένας απλός ιδιοκτήτης BMW F 650 GS (twin cylinder, 800cc), την πρώτη του εβδομάδα με την καινούργια του μοτοσικλέτα γυρίζει το κλειδί και αντιλαμβάνεται ότι "ουπς εδώ φυσάει". Λογικό, αφού αέρα πάει το μηχανάκι. Πως να μην φυσάει, μιας και αι σχεδιασταί το συνέλαβαν μάλλον ως naked το συγκεκριμένο όχημα. Σε αντίθεση με τον ιδιοκτήτη που το πλήρωσε για πηγαίνει και κάνα ταξιδάκι και να κυκλοφορεί βρέξει -χιονίσει.  



Έτσι ο συμπαθής μας ιδιοκτήτης -συνολικού μήκους 172 εκατοστών όλων κιόλων- αφού απόλαυσε την αίσθηση του αέρα παντού επάνω του, με μόνο ένα ζελατινάκι για τα όργανα ανάμεσα σε αυτόν και την μητέρα φύση και τα στοιχεία της, αποφάσισε ότι καθώς χειμώνιαζε ήρθε η ώρα για να βρει κάτι να απαγκιάσει από τον αγέρα και τη βροχή. Και έπιασε να βιδώνει...

Ζελατίνα του Μεγάλου Αδελφού, BMW F 800 GS.

Η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία αλλά δεν υποφέρει σαν και σένα πρώτα. Που πίστεψες ότι η μισή παλάμη διαφορά από την δική σου ζελατίνα θα σε σώσει. Στην πραγματικότητα η πιο "κακή" ζελατίνα του F 800 GS είναι στην κυριολεξία αυτό. Πιο κακή ζελατίνα και από τη "μη ζελατίνα" του F 650 GS! Παρόλα  τα κοψίματα τα τσακίσματα και τα αεροδυναμικά τσαλίμια, καταφέρνει να σου στέλνει όλη τη ροή του αέρα -αφού πρώτα την κατσαρώσει σε στροβιλισμούς- κάτω ακριβώς από τη ζελατίνα του κράνους και στο λαιμό, ρίχνοντας σε στις λισοπαϊνες! Δεν προφυλάσσει ούτε το gps από τα πολλά νερά! Όπως μπήκε έτσι βγήκε και ούτε για πούλημα δεν πήγε (ποιος να την πάρει και τι να την κάνει;). Βγαίνει στο φως μόνο για επικίνδυνες αποστολές, σαν ήρωας από τους "Αναλώσιμους". Νεεεεεεεξτ!

BMW Touring






Είναι πραγματικά απορίας άξιον πως μια εταιρεία με τέτοια και τόση εμπειρία στις μοτοσικλέτες τουρισμού και με τόσα εκατομμύρια αδειασμένα σε μελέτη αεροδυναμικής -με τον Πινινφαρίνα να έχει σχεδιάσει ολόσωμα κοστούμια για RT που ακόμα και σήμερα ψαρώνουν ειδικούς- κατάφερε να τα κάνει τόσο σκατά, σε τόσες πολλές απόψεις. Αφενός έβγαλε ένα μεγαλύτερο φέρινγκ που προσθέτει βάρος και όγκο στην μοτοσικλέτα, τη φαρδαίνει μπροστά, απαιτεί έξτρα μεταλλικό μπαράκι για να στηριχθεί για να κάνει τι; Να σου αδειάζει όλο τον αέρα που μαζεύει στα μούτρα. Αφετέρου σε μια επίδειξη γερμανικού διεστραμμένου χιούμορ το ονόμασε "τούρινγκ". ΟΚ, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ήθελαν να κάνει θόρυβο εκεί που ο θύλακας του αέρα που ανακατευθύνει, κλείνει, αλλά αδειάζοντας τον ευγενικά πάνω στη ζελατίνα μου δεν μου λύνει το πρόβλημα. Μπορεί επίσης να τους εξανάγκασε κάποιος κανονισμός ασφαλείας του Γερμανικού TUV να μην την αφήσουν να ψηλώσει, πάνω από τους καθρέπτες. Η κάποιος γιάπης στο μάρκετινγκ της BMW, που δεν έχει καβαλήσει όχι μηχανή, αλλά ούτε γκογκολίνο θέση καρότσα πίσω, να διέταξε από τα κεντρικά να την κάνουν κούρμπα πίσω για να δείχνει πιο "κακιά", ή "γρήγορη", ή "σέξι" και να πουλήσει. Δεν με νοιάζει. Ας της κολάγανε βυζιά. Ας τα δίνανε έξτρα δώρο να τα φοράς εσύ, όταν θες. Αυτό το πράγμα το μόνο που κάνει είναι τον αναβάτη φτωχότερο. Πολύ. Με τα βυζιά μπορεί και να ξεχρέωνε και καμιά δόση της μηχανής. Ευτυχώς τουλάχιστον που δοκίμασα την ζελατίνα σε μοτοσικλέτα άλλου αναβάτη και δεν την πλήρωσα. Νεεεεεξτ!

Wunderlich Ergo Vario




Έχετε ακουστά αυτό που λένε ότι "assuming is the mother of all fuckups"; Ε αυτό ακριβώς. Εσύ ως πελάτης υποθέτεις ότι είναι το "τέλειον" γιατί βλέπεις ότι είναι "Βούντερλιχ" άρα καλή. Είναι και "Βάριο" άρα κάπου θα τα βρείτε οι δυό σας στο ανέβα -κατέβα. E είναι και δύο στρέμματα, άρα είναι η ζελατίνα "Ιντεραμέρικαν". Μεγάλη και σίγουρη. Νομίζεις μικρέ μου αγοραστή, που τα έσκασες χοντρά. Επαρκή κάλυψη από αέρα έχεις σίγουρα. Σωστή όχι. 
      Η ζελατίνα είναι τεράστια και μονοκόμματη, αλλά το κυριότερο πολύ κάθετη και επίπεδη μπροστά για να έχει σωστή αεροδυναμική. Έτσι εκεί που τελειώνει, ο αέρας κλείνει παταγωδώς , με θόρυβο (μιλάμε για μπάπα -μπούπα δίπλα στα αυτιά σου στο πλάι του κράνους!) και στροβιλισμούς. Επειδή μάλιστα είναι μεγάλη και χωρίς ανοίγματα για να εξισώνει την υποπίεση πίσω της, με συγκεκριμένους αέρηδες νιώθεις να σε ρουφάει προς τα μπροστά καθώς επιταχύνεις! 
      Το χειρότερο όμως είναι ότι off road τράνταζε σε κάθε λακκούβα όλο το ρύγχος της μηχανής, λες και θα το ξήλωνε, ακόμα και με το πρόσθετο πάνω τμήμα κατεβασμένο. Η απάντηση στο "γιατί" ήρθε στη ζυγαριά. Η όλη -ομολογουμένως εντυπωσιακή- κατασκευή από μασίφ μεταλλικούς συνδέσμους, αντηρίδες και μοχλούς, μαζί με το γεγονός ότι οι Γερμανοί φίλοι μας έφτιαξαν τις επιφάνειες από πανίσχυρο lexan, έφτασαν την όλη ζελατίνα να ζυγίζει 4 (ναι τέσσερις!) φορές το βάρος μιας αντίστοιχου ύψους χωρίς μηχανισμό ζελατίνας Givi. Σχεδόν 4 κιλά! Αποτέλεσμα; Σεισμός και στην πιο απλή λακκούβα για το 650 με τον ταπεινό 19 ιντσών μπροστά τροχό... 
        Η μόνη εξήγηση για την πατάτα της Wunderlich, μου ήρθε μια μέρα κοιτάζοντας την μηχανή -που με όλο αυτό το πράμα μου θύμιζε πούλμαν ή περίπτερο, με το ζόρι κρατήθηκα και δεν του κότσαρα εφημερίδες και Σεραφίνο με μανταλάκια- και βρίσκοντας ότι η όλη κατασκευή σαν να της πέφτει μεγάλη κατά τουλάχιστον ένα νούμερο. Χμμ μου φαίνεται ότι η ergo vario σχεδιάστηκε για το BMW R 1200 GS και μετά προσαρμόστηκε για το F 800 GS. Αγγελία πάραυτα. Είναι η μόνη με την οποία δεν πρόλαβα να βγάλω τη μηχανή ούτε μια φωτογραφία! Νεεεεεξτ!

 Touratech Large Touring Screen



Δοκιμή σε μοτοσικλέτα φίλου. Θόρυβος και αστάθεια στους πλαϊνούς ανέμους, παρότι το σχήμα έμοιαζε να είναι "λογικό" και το ύψος της ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ χαμηλό. Ωραίο ντιζάιν, και ...προστασία οργάνων και gps. Aυτά. Ο φίλος την πούλησε καθώς σε καμία περίπτωση δεν δικαίωσε το όνομα της. Σίγουρα όχι την τιμή της. Νεεεεεξτ!

MRA Vario Touring Screen



Η φήμη της εταιρείας και οι φίλοι (με ιαπωνικές on -off) που ορκίζονται ότι βρήκαν την υγειά τους, με έπεισαν να τη δοκιμάσω, πληρώνοντας μάλιστα 140 ευρώ για μια ζελατίνα που και το μαγαζί που την πουλούσε δεν είχε και μου την έδειχνε ... από το ίντερνετ στην οθόνη του υπολογιστή τους! Επαγγελματισμός, όχι αστεία. Αποδείχθηκε ακριβή και με μικρή και περίεργη κάλυψη. Αρχικά απογοητεύτηκα οικτρά από αυτήν γιατί με τόσα λεφτά, τελικά το χειμώνα κρύωνα. Παρόλα αυτά μετά από αρκετές δοκιμές κατέληξα ότι είναι φτιαγμένη με την "ανάποδη" λογική του πόσο "σωστή" σχέση με τον αέρα πρέπει να έχεις με το μίνιμουμ των "επιπλοκών". Με άλλα λόγια είναι μια μικρή ζελατίνα που δεν σπάει, δεν χαλάει και δεν βρίσκεις επάνω της ότι και να κάνεις εκτός και εκτός δρόμου, δεν πα να φύγεις από ράμπα ελικοπτέρου Σινούκ ανάποδα και να σκάσεις με έντο στη Σχοινούσα. Ταυτόχρονα δεν "κόβει" τον αέρα αλλά τον "ανοίγει" με την αεροτομή που έχει ώστε να μην σε ενοχλεί τόσο, όσο αν δεν έχεις ζελατίνα. Ποιότητα κατασκευής εντυπωσιακή. Το φρύδι μεταξύ μας δεν χρειάζεται να αλλάζει τόσες γωνίες. Α  και είναι μόνη πραγματικά αθόρυβη. Σε ταξίδι με βροχή όμως θα παπαριάσεις κανονικά. Όπως έμαθα αργότερα διαβάζοντας, η βροχή ακυρώνει το εφέ του "φρυδιού" που "ανοίγει" τον αέρα, γιατί απλά αυξάνει την πυκνότητα του μέσου που πρέπει να ανοίξει η μηχανή προχωρώντας. Σε απλά ελλήνικος "η αεροδυναμική πάει περίπατο, εσύ για στέγνωμα". Το είπα στο μαγαζί. "Κουακ". Το έγραψα στην MRA. "Κουακ". Δύο χρόνια μετά αλλάξανε το φρύδι και το κάνανε διπλάσιο μπας και τη σώσουν. Αγγελία. "Κουακ" σόρι "Νέεεεεξτ!" 


Givi D 333ST (& kit)



Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν σε αυτή τη εταιρεία. Δεν έχουν ποτέ το καλύτερο, δεν έχουν ποτέ το χειρότερο. Δεν έχουν ποτέ το φθηνότερο. Ούτε το ακριβότερο. Αλλά με έναν μαγικό τρόπο έχουν συχνά το προϊόν με την καλύτερη σχέση ποιότητας /λειτουργικότητας με τιμή. Με απλά λόγια, δίνεις λογικά λεφτά, κάνεις τη δουλειά σου αξιοπρεπώς. Η συγκεκριμένη ζελατίνα επιλέχθηκε όταν έναν χειμώνα είχα βαρεθεί να στύβω την γκαρνταρόμπα μέχρι σώβρακο, επί ένα μήνα που ξεπατώθηκε και βρέχει. Έχοντας γίνει πια πολύ δύσπιστος με την υπόθεση ζελατίνα, πήγα σε μαγαζί της Μιχαλακοπούλου που την είχε, την τοποθέτησα χωρίς να την βιδώσω πάνω στη μοτοσικλέτα, έκατσα πάνω και είδα που περίπου μου έρχεται. Η τιμή της (όσο κάνει ένα πρόσθετο φρύδι τρία δάχτυλα ύψος επώνυμων Γερμανών) σήκωνε το ρίσκο και έτσι και εγένετο. Παρόλα αυτά όταν είδα ότι έγραφε και στις οδηγίες ότι μπορεί να σου λιώσει τα όργανα, λειτουργώντας ως κάτοπτρο, πέθανα στα γέλια, θεωρώντας το ΤΗΝ υπερβολή. 
       Όταν έμαθα ότι έχει όντως συμβεί, ένιωθα να βγάζω κέρατα και να θέλω να πάω βόλτα στη Μιχαλακοπούλου για να παίξω κουτουλιές! Ο Τζίζας και ο Κράιστ παρέα ρε σεις! Ποια σοβαρή εταιρεία (κολοσσός στην προκειμένη περίπτωση) θα σου πούλαγε το προϊόν και μετά θα έγραφε, (για να το δεις όταν πήγαινες σπίτι) "Συγχαρητήρια για την αγορά. Α, έχε και το νου σου γιατί μπορεί να σου λιώσει κάνα κοντέρ"! "Α, βλέπεις το μπάνερ αυτής της εταιρείας στο MotoGp; Είναι αυτή που λειώνει τα κοντέρ! Χωρίς φωτιά, μόνο με τον ήλιο, Τρομερή πρωτοπορεία! Βέβαια οικολογική!".

Κατά τα άλλα έκανε αυτό που έλεγε. Φτηνό ελαφρύ πλεξιγκλάς σου έκοβε τα πολλά, ανοίγωντας την ροή και κάθετα και οριζόντια και αδειάζοντας τη πάνω ροή  στην κορυφή του κράνους χωρίς στροβιλισμούς και πολύ θόρυβο. Όχι πλήρης κάλυψη, αλλά ανεκτή.  Και δύο μεταλλικές βαριές λάμες (έξτρα χρέωση όμως) "έδεναν" το πλάι του ρύγχους, από τον προβολέα ως τις πίσω κάτω βίδες της ζελατίνας για να το σταθεροποιήσουν. Καθότι ελαφρύ πλεξιγκλάς σημαίνει "φτερό στον άνεμο" μόνο του. Κούναγε λίγο το ρύγχος στους πλευρικούς αέρηδες σε ταξίδι και στο χώμα καλύτερα να την έβγαζες. Γιατί ή που θα γέμιζε λάσπες και δε θα έβλεπες ή που σε κάποιο στούμπι θα έτρωγες καρατιά στη μύτη από θυμωμένο ιταλικό πλαστικό. Και αν είχες κλειστή ζελατίνα καλώς. Αν είχες ζεσταθεί παλεύοντας με το θηριάκι στα χώματα και την είχες ανοιχτή... θρίλερ. Είδα ένα παλικάρι στο advrider με την πρόσοψη να κρέμεται σα μισοψημένος γύρος και ...αποφάσισα να παλέψω τον Ίκαρο. 

Γιατί έπεσα και πάνω σε Desierto και Mirage2 και η λύση ήταν προφανής. Το μόνο πρόβλημα όμως ήταν ότι κόστιζε όσο ένα Ελληνικό μνημονιακό μηνιάτικο. 

Sunday, March 23, 2014

ΔΟΚΙΜΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: HOW DARE YOU!

Ένα ήσυχο βράδυ το Icarus συνάντησε ένα Desierto της Touratech. Η όλη κουβέντα εξελίχθηκε σε δοκιμή και ο ιδιοκτήτης του Desierto πήρε το Icarus για ένα πρόχειρο σύντομο test drive στην πόλη. 



Τρίτη Δοκιμή.
Αναβάτης ύψους 180+ cm 
Κράνος HJC RPHA-10 (δρόμου, υψηλής αεροδυναμικής) 
Αέρας ήπιος
Ζελατίνα τέρμα επάνω 
Πεδίο δοκιμής, Λεωφόρος Συγγρού/ παραλιακή 


Συμπέρασμα: "Ροή αέρα στην κορυφή του κράνους. Kαθόλου στροβιλισμός στο κεφάλι. Κανένας θόρυβος ακόμα και με ανοικτή ζελατίνα ως τα 120 με 130. Πλήρη κάλυψη από αέρα μέχρι και τα 175 χλμ/ώρα. Φαρδύτερη αεροδυναμική κάλυψη από το Desierto, ειδικά στο ύψος των ώμων και κεφαλιού. Εξίσου σταθερή αίσθηση του μπροστινού συστήματος με το Desierto. Σύστημα ρύθμισης ύψους της ζελατίνας όχι τόσο εύκολο όσο του Desierto. Εντυπωσιακό!".